Eindelijk was het dan zover. Om half 5 vertrok de trein naar Waalre! Na dat de ouders afscheid hadden genomen, zijn we zonder de ouders naar het perron gelopen. Toen we eenmaal in de trein zaten, zijn we eerst de halve trein doorgelopen. Wat een drukte! Aan het einde van een treinstel, zagen we een plekje om te zitten. Onderaan de trap, bij de deuren. Gelukkig zaten we in een trein die niet veel stopte, dus we konden fijn, veel zitten.
Het was niet zomaar zitten. Voordat we Dordrecht uit reden, waren de zakken met snoep en chips al open. Wat een eetfestijn! Het lijkt wel of de kinderen steeds meer snoep mee krijgen per jaar! Gelukkig kon de leiding ook meegenieten. Die nemen inmiddels niets meer mee.
Toen we eenmaal aankwamen in Eindhoven, moesten we nog zoâ??n 20 minuten wachten op de bus wachten. En wat was het gezellig in de bus. William en Boy zaten gezellig saampjes vooraan. De rest zover mogelijk achterin. â??We hebben een potje, potje, potje veeeheehet, al op de taaafel gezetâ?¦â?? De andere mensen in de bus, vonden het volgens ons ook wel gezellig. En anders hadden ze pech *stiekem wordt er gelachen *
En toen moesten we nog een stukje lopenâ?¦ Kilometersâ?¦. Volgens de kinderen dan.
Eenmaal aangekomen op het clubgebouw, blijkt dat de scoutinggroep er niet meer zit. Er zat namelijk een regisseur te slapen op de veranda. Hij heeft dit gebouw gekocht, omdat hij niet meer in Hollywood mag. Hij maakt geen goeie films, waardoor hij niet genoeg geld meer had, en natuurlijk geen roem!
Wij vroegen of wij vast een nachtje mochten blijven slapen, want het werd toch wel al een beetje laat. Gelukkig mocht dat. We kregen gelijk een rondleiding en wat drinken. Na de rondleiding en regeltjes, gingen we tomatensoep met brood eten. De meeste kinderen aten niet zo veel. Dat vond de leiding niet zo heel gek!
Na het eten en nog wat spelletjes, waren we toch wel benieuwd naar de films van de regisseur. Hij wilt niet echt verklappen welke films hij heeft gemaakt. We mochten daarom naar Alladin kijken in zijn privé bioscoop. Helaas stopte alles. De projectorlamp moest vervangen worden. De regisseur wist niet meer precies waar de lampen lagen, omdat hij hier net woont. We gingen dus zoeken. Gelukkig lag het in de rommelkamer, waar de kinderen nu slapen. Omdat het een moeilijke klus om de lamp te vervangen, hebben afgesproken dat wij gingen slapen en dat we dan de volgende dag de film zouden afkijken. We gingen maar slapen, nadat we onze tandjes hadden gepoetst. De laatste kinderen sliepen pas laat, maar waren ook wel weer vroeg op. Wat er nou zondag allemaal gebeurt, valt hier snel te lezen.!
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|